Pan Jan garncarskiego rzemiosła nauczył sie od ojca, po którym odziedziczył również przestornną pracownię z wyposażeniem.
Taka kolej rzeczy od lat gwarantuje przetrwanie dawnym cechom rzemieślniczym - umiejętności i wiedza przekazywane z ojca na syna (choć początkowo lepieniem garnków zajmowały się kobiety... - była to część gospodarskich obowiązków związanych z prowadzeniem domu).
Zawód garncarza znany jest od dawna - na terenie ziem polskich.
Pierwsze koło garncarskie pojawiło sie już około 400 lat p.n.e. Z początku szanowane zajęcie kojarzone z powstaniem pierwszego człowieka ulepionego przez Boga z gliny, przez stulecia zapewniające dobrobyt garncarzom i ich rodzinom:
"Nie ma to, nie ma to; Jako garncarzowi; Siada sobie na skorupie; Jedzie ku miastowi" (Gorlice), z czasem - wraz z pojawianiem się seryjnych wyrobów - zamierające, a wręcz wyśmiewane: "Ten garncarz na świecie; Świętą ziemię gniecie; Poszukuje baby; Na ten towar słaby" (Gorlice).
Dziś sztuka znana nielicznym, funkcjonująca jako ludowe rzemiosło w niektórych regionach Polski.

Piec wybudowany przez pana Jana Wilusza stojący w odzielnym pomieszczeniu, ma ponad dwa metry wysokości i głęboką komorę, w której znajduje się rusztowanie z półkami - na nich ustawiane są naczynia do wypalenia. Gdy już gotowy komplet surowych wyrobów znajduje się we wnętrzu, otwór-właz musi zostać zamurowany na zaprawie z miękkiej gliny. W ten sposób wszystko jest szczelnie zamknięte i można zaczynać ogrzewanie pieca.
Do tego służą paleniska po bokach budowli, opalane drewnem. Do prawidłowego utwardzenia glinianych naczyń potrzebna jest temperatura rzędu 1500 stopni Celsjusza, utrzymywana przez 14 godzin.
Na fotografiach poniżej od lewej: front pieca, wnętrze z rusztowaniem, jedno z palenisk, bryła pieca z boku.

W pracowni